Program nauczania

 

Głównym celem programu przedszkolnego jest wprowadzenie i rozbudzenie w dzieciach ciekawości do otaczającego środowiska, zainteresowania różnymi dziedzinami nauki  oraz przygotowanie ich do kontynuacji i dalszego rozwoju w zakresie programu podstawowego.

Dodatkowo naszym atutem jest prowadzenie całodziennych zajęć w języku angielskim.

Zatrudniamy native speakerów oraz wykwalifikowaną kadrę nauczycielską władającą biegle językiem angielskim, co  sprawia, że nasi podopieczni od najmłodszych lat w sposób naturalny przyswajają  i komunikują się w języku obcym.

Głównymi obszarami nauczania przedszkolnego są:

1. Życie praktyczne
Ćwiczenia w zakresie życia praktycznego są integralnym punktem edukacji Montessori.

Dzieci uczą się codziennych obowiązków- higieny osobistej, przygDSC_0529otowania posiłków i napojów, nakrywania do stołu, przelewania płynów, sprzątania po sobie, przez co kształtują koncentrację i koordynację ruchowo-motoryczną oraz przysposabiają kulturę osobistą  życia codziennego.

2. Sensoryka

Sensoryka jest dziedziną stymulującą zasadnicze funkcje umysłu dziecka tj. rozróżnianie, rozpoznawanie, tworzenie grup, łączenie w pary, segregowanie czy abstrahowanie. Pozwala  na wykorzystanie niezwykle wyostrzonych zmysłów u dzieci, co daje im możliwość zastosowania ich podczas zdobywania nowych doświadczeń czy poszerzania posiadanej już wiedzy. Maria Montessori w celu wykorzystania zmysłów: wzroku, słuchu, dotyku, powonienia i smaku stworzyła pomoce pozwalające rozróżnić dziecku kolory, kształty, wagę, strukturę materiału, smaki czy dźwięki. Poprzez ćwiczenia doskonalące i kształtujące zmysły dziecko dąży do samorozwoju, kształtuje wyobraźnię, nazywa i rozpoznaje poszczególne kolory, figury, doskonali precyzję ruchową, rozróżnia dźwięki, wymiary, nazywa i rozpoznaje smaki i zapachy oraz przygotowuje się do nauki pisania, wykorzystując zdobytą wiedzę i umiejętności w życiu codziennym.

Materiał sensoryczny jest drogą wstępną do poznawania matematyki i języka.

3. Język

Program nauczania języka w systemie Montessori ma na celu zwiększenie umiejętności uczniów w zakresie czytania, rozumienia, pisania i mówienia. Dziecko poznaje także dźwięki fonetyczne i kształty liter alfabetu. Jest cichy kącik z książkami, który zapewnia dzieciom wprowadzenie do czytania i zamiłowanie do książek oraz przybliża dziecięcą literaturę, geografię i naukę.

  Według koncepcji Montessori nauka pisania poprzedza naukę czytania. Punktem wyjścia w przygotowaniu dzieci do nauki czytania są lekcje językowe oparte o materiał zmysłowy oraz inne zajęcia, w trakcie, których dziecko uczy się mówić i poszerza zasób słownictwa poprzez skojarzenia z konkretnymi działaniami. M. Montessori wrażliwość na pisanie i czytanie umiejscawia pomiędzy 3 a 6 rokiem życia. Dziecko w tym okresie ma zdolności do myślenia symbolicznego, tzn. interesuje się znakami i ich znaczeniem, tak samo jak słowami i ich sensem. 
      Montessori uważa, że uczenie się języka pisanego i samego pisania jest prostsze niż przyswajanie języka mówionego. W wieku, o którym mowa dziecko przechodzi okres percepcji, w którym szczególnie silnie rozwijają się odczucia zmysłowe i pamięć, a do postrzegania znaków pisemnych przygotowują dziecko ćwiczenia sensoryczne, metodyczne kształcenie myślenia i powstające skojarzeniaDSC02137 w psychice. Na wprowadzenie pisma najkorzystniejszy jest moment, gdy dziecko ma około 4 lat. 

     Ćwiczenia przygotowujące dziecko do pisania mają na celu przede wszystkim doskonalić sprawność manualną, doskonalić precyzję ruchu dłoni. Ćwiczenia te polegają na właściwym chwytaniu przedmiotów ( np. chwytanie trzema palcami tzw. palcami do pisania główek drewnianych cylindrów), na obwodzeniu palcem kształtów przedmiotów, na odrysowywaniu kształtów ( np. metalowe matryce - umożliwiają właściwe trzymanie i prowadzenie kredki), zakreskowywanie powierzchni - dziecko trzyma się pewnych granic, wyczuwa siłę i kierunek pracy ręki.
      Decydującym krokiem jest zapoznanie dzieci z literami pisanymi. Do tego celu służą litery wycięte z szorstkiego papieru naklejone na drewniane tabliczki. Robi się to w trzech etapach:

  1. Skojarzenie postrzegania zmysłowego i znaków pisma. Nauczycielka pokazuje następnie pisze po szorstkiej literze i ją nazywa. Dziecko jest wówczas pilnym obserwatorem i słuchaczem. Wykonuje te same czynności co wcześniej nauczycielka.
  2. Rozpoznawanie litery. Nauczycielka sprawdza czy dziecko zapamiętało kształt litery kierując do niego następujące pytania i polecenia:, "Która to A? Daj mi A! Pokaż A! Dotknij A!"
    Rezultatem powtarzania jest wzmocnienie i utrwalenie.
  3. Dziecko ma wywołać literę z pamięci. Nauczycielka pyta:, "Co to jest?", a dziecko daje odpowiedź. Dokonuje się w ten sposób skojarzenie centrum wizualnego z motorycznym.

Przy pomocy różnych odmian ruchomego alfabetu dziecko może analizować i układać wyrazy i przyporządkowywać je przedmiotom. Nie musi tych wyrazów odczytać. Na tym etapie ważne jest rozpoznawanie liter poznanych wcześniej na literach szorstkich, analiza poszczególnych głosek i dobieranie właściwych liter. 

Poprzez ćwiczenia dnia codziennego i ćwiczenia sensoryczne dziecko doskonali umiejętności potrzebne mu w nauce pisania oraz czytania. 

Montessori stworzyła szeroki asortyment materiałów do nauki języka, a szczególnie przygotowujący do nauki pisania oraz nauki mowy w związku z konkretnymi działaniami. Dziecko uczy się wodzić ręką wyczuwając kierunek i siłę, trzymać odpowiednio narzędzie pisarskie.

Dziecko w wieku przedszkolnym znajduje się w fazie intensywnego rozwoju mowy. Ma potrzebę słuchania oraz wypowiadania się. Poważne traktowanie wypowiedzi i uważne słuchanie utwierdzi dziecko w poczuciu bezpieczeństwa i chętniej opowie ono również o własnych potrzebach i troskach.

Podczas nauki czytania i pisania następuje przygotowanie pośrednie, jak przygotowanie ręki, ćwiczenie koordynacji ruchów, rozróżnianie figur w ćwiczeniach zmysłu wzroku. Od tego przechodzi się do specjalnych ćwiczeń w rozróżnianiu kształtu liter, pisania w liniaturze, układania prostych wyrazów z liter ruchomego alfabetu. Bezpośrednią naukę pisania rozpoczyna się w chwili wprowadzenia liter z szorstkiego papieru. Dziecko może sensorycznie rozpoznawać kształt liter pisanych i uczyć się sposobu kreślenia wodząc palcem po konturze z szorstkiego papieru naklejonym na sztywny kartonik. Dziecko zapoznaje się z literą zapamiętując ją zarówno wzrokowo, jak i motorycznie, a uczestnicząc w lekcji indywidualnej zapoznaje się z brzmieniem głoski, gdy nauczyciel wypowiada nazwę litery. Dziecko dokonuje kombinacji z literkami, uczy się je wyrażać i zaczyna czytać. Dodatkowo samogłoski są koloru czerwonego, a spółgłoski niebieskiego. 

Materiał do edukacji językowej wprowadza w gramatykę oraz ortografię. Pomocne są symbole określające część mowy i zdania. Dziecko rozpoczyna pracując na konkretach, operuje symbolami, a następnie poznaje nazwę części mowy lub zdania.

Maria Montessori zwraca również uwagę na wychowanie literackie. Przedszkole powinno być wyposażone w biblioteczkę zawierającą literaturę dziecięcą. Znajdą się tam książeczki z ilustracjami do oglądania, książki do samodzielnego czytania, czasopisma dziecięce, ksiązki do głośnego czytania przez nauczyciela oraz taśmoteki.

4. Matematyka

Program matematyki Montessori składa się z ćwiczeń sekwencyjnych, które zaczynają się od bardziej konkretnych lekcji, po czym przechodzą w abstrakcję. Ćwiczenia są wprowadzane początkowo w formie fizycznej za pomocą takich urządzeń, jak duże pręty numeryczne i wrzeciona. Następnie wprowadzane są cyfry. Jednym z celów edukacji Montessori jest stymulowanie zdolności rozumowania dziecka poprzez rozwój umysłu matematycznego.20160408_074249

Maria Montessori na podstawie obserwacji dzieci doszła do wniosku, że mają one zmysł matematyczny i abstrakcja nie stwarza trudności. Trudności pojawiające się później są skutkiem niewłaściwego sposobu uczenia lub prezentowania materiału. Dziecko rozwija pojęcia matematyczne przez swoje własne doświadczenia. Wprowadzeniem jest kontakt z materiałami sensorycznymi, które zapewniają podstawę do pojęć matematycznych oraz uczą koordynacji ruchów, co zapewniają również ćwiczenia dnia codziennego. Natomiast praca z materiałem językowym wprowadza nazewnictwo używane w matematyce.

Materiały mają być dla dziecka interesujące i stopniowo rozszerzane o materiał z zakresu matematycznego. W pracy z materiałem matematycznym nauczyciel powinien zacząć od wprowadzenia konkretów, a kończyć na wprowadzeniu abstrakcji, oddzielać trudności, działać krok po kroku, pracować najpierw z całością stopniowo przechodząc do szczegółów, dokonywać integracji wiedzy i odnosić  się do codziennego życia. Pomoce z zakresu kształcenia matematycznego ułatwiają dziecku zrozumienia podstaw matematyki poprzez obiektywizację tego co abstrakcyjne. 

Materiał do ćwiczeń matematycznych Maria Montessori opracowała według trzech działów: w zakresie liczenia od 0 do 10 (czerwono niebieskie beleczki, cyfry z szorstkiego papieru, skrzyneczka z wrzecionami, cyfry i żetony, kolorowe perełki), wprowadzenie do systemu dziesiętnego (złote perełki, tablice Seguina, łańcuch perełek ze strzałkami) oraz do liczenia od 11 do 19 i od 19 do 99 oraz od 100 i dalej.

Materiał dydaktyczny łączy ze sobą różne dziedziny matematyczne jak arytmetyka, algebra, geometria zapewniając całościowe kształcenie w tym zakresie.

5. Nauka o kulturze, edukacja kosmiczna

Wychowanie kosmiczne to określenie stosowane przez badacza dzieł Marii Montessori P. Oswalda. Wymienia on trzy wymiary pedagogiczno – dydaktyczne: orientacja na przedmiot, orientacja całościowa, orientacja etyczna, rozumiana jako zobowiązanie moralne człowieka wobec świata.a

Orientacja na przedmiot wiąże się z rozwojem dziecka poprzez kontakt ze światem przedmiotów, światem kultury oraz naturą. Dziecko potrzebuje by w jego otoczeniu byli inni ludzie, zwierzęta, rośliny, przedmioty. Przedszkole powinno być przestrzenią dla dziecka, gdzie znajdą się wszystkie wyżej wymienione aspekty, uporządkowane w odpowiedni sposób, a składające się na mikrokosmos. Dzięki kontaktowi z przedmiotem dziecko może osiągnąć stan polaryzacji uwagi oraz rozwijać umiejętności.

Wychowanie dla wszechświata ma pomagać dziecku w rozumienie świata jako całości, elementy są powiązane ze sobą. Te różnorodne zależności natury dziecko powinno poznawać już w przedszkolu.

Orientacja etyczna ma powiązania z chrześcijaństwem i ujmuje człowieka jako osobę, która nie mając wrodzonej moralności może popełniać błędy, może stać się ofiarą technologii, którą wytwarza, ofiarą środowiska, które zniszczył. Montessori wzywa do powrotu do harmonii oraz pokoju między naturą a człowiekiem. 

Montessori mieści się w filozoficznej tradycji traktującej kosmos jako uporządkowane uniwersum. Interpretuje kosmos jako ład stworzenia. „Wszystkie byty są częścią uniwersum i są wzajemnie powiązane, by stworzyć wielką jedność.” Z powiązań biorą się zadania kosmiczne polegające na wykonywaniu przez każdy byt swojego własnego wkładu w przekształcanie świata jako dokańczaniu dzieła stworzenia. Człowiek ze swoim umysłem, duchem i inteligencją spełnia funkcję przekształcającą naturę, tworzy kulturę oraz świadomość uniwersalną, przez co dociera do świadomości swej odpowiedzialności kosmicznej. Poprzez zwrócenie uwagi na kosmos na etapie kształcenia przedszkolnego dziecko będzie mogło odnaleźć swoje miejsce wśród bytów wszechświata oraz poznać relacje i zależności między bytami. Człowiek jest odpowiedzialny za zadanie kosmiczne: za kulturę, postęp. 

Jednak szybki postęp techniki i cywilizacji nie dotrzymuje kroku wewnętrznemu rozwojowi człowieka. Dlatego należy skierować uwagę na kształtowanie człowieka wewnętrznego. Plan wychowania powinien opierać się na prawach, które kierują ludzkim rozwojem i wychodzić od centrum kosmicznego planu tworzenia. 

Przedmiotem edukacji kosmicznej jest pochodzenie i budowa kontynentów, skały, minerały, ewolucja roślin i zwierząt, pochodzenie człowieka, pierwsze cywilizacje. Poprzez kontakty z naturą, eksperymenty i doświadczenia dziecko uczy się odkrywać fakty związane z różnymi dziedzinami nauki oraz dostrzegać zależności i powiązania między nimi. Stosuje się metodę od widzenia globalnego do szczegółowego. Poprzez różne działania dzieci doprowadzane są do rozumienia tego, że stanowią cząstkę wszechświata. Harmonia z nim jest najlepszym i koniecznym dla osobistego szczęścia i rozwoju stylem życia. 

Podsumowując edukacja kosmiczna w ujęciu Marii Montessori wypełniona jest materiałami i zajęciami, dzięki którym dzieci mogą:

  • rozwijać i poszerzać swoje zainteresowania otaczającym światem,
  • wzbogacać wiedzę i pogłębiać zrozumienie zjawisk i procesów zachodzących w przyrodzie i w życiu społecznym,
  • zapoznać się z dokonaniami i osiągnięciami ludzkości w dziedzinie cywilizacji i kultury,
  • poznawać wzajemne związki i zależności między różnymi elementami otoczenia,
  • uczyć się oceniania i wartościowania własnych i cudzych działań oraz zjawisk zachodzących w przyrodzie i społeczeństwie,
  • kształtować określone postawy wobec wszystkiego co je otacza, o czym się dowiadują i z czym się stykają,
  • rozwijać poczucie odpowiedzialności za środowisko, w którym żyją oraz gotowość i umiejętność włączania się w kształtowanie otaczającej rzeczywistości poprzez własne działanie. 

Poznanie praw kierujących wszechświatem, już od najmłodszych lat, dokonuje się przez obserwację natury, jej kontemplację. 

Jedną z podstawowych pomocy jest globus. Najprostszy to woda niebieska oraz lądy jasnożółte o fakturze drobnoziarnistego papieru ściernego służący do poznania pojęć ląd i woda. W kolejnych kontynenty zaznaczone są różnymi kolorami. Mapy skonstruowane są na zasadzie puzzli.

 
 

"Najważniejszym okresem życia nie jest wiek, w którym uczęszczamy na uniwersytet, ale pierwszy okres życia dziecka, od urodzenia do lat sześciu. W tym to czasie tworzy się inteligencja człowieka, jego największy atut."
Maria Montessori